Üsküdar Üniversitesi NPİSTANBUL Hastanesi Lisan ve Konuşma Terapisti Anuş Tahmincioğlu, Serebral Palsi’li çocuklarda irtibat ve ömür kalitesini artırmaya yönelik terapi süreçleri hakkında bilgi verdi.
Serebral Palsi’li çocukların büyük kısmı yutma zahmeti ve konuşma pürüzüyle karşı karşıya!
Serebral Palsili bir çocuğun gözlerinde hapsolmuş binlerce söz görülebileceğini söz eden Dil ve Konuşma Terapisti Anuş Tahmincioğlu, “Dil ve konuşma terapistleri olarak bizlerin misyonu, o sözlerin özgürlüğe giden yolunu inşa etmektir. Zira bağlantı, yalnızca ses çıkarmak değil; insan olmanın insan üzere hissetmenin en saf halidir.” dedi.
Serebral Palsi’nin, tıp kitaplarında ‘hareket ve duruş bozukluğu’ olarak tanımlandığını aktaran Tahmincioğlu, “Ancak terapistler için Serebral Palsi, bir çocuğun dünyayı algılama biçimindeki o eşsiz ancak kuvvetli spektrumdur. İstatistikler, bu çocukların yüzde 85’inden fazlasının yutma zahmeti çektiğini, büyük bir kısmının ise konuşma pürüzüyle karşılaştığını söylüyor. Bu sayılar bize bir çocuğun en temel hakkı olan ‘kendini tabir etme hakkının’ tehlikede olduğunu anlatıyor.” biçiminde konuştu.
Dizartri, anlatacak şey olmaması değil, kas uyum güçlüğüdür!
Çoğu vakit konuşamamanın, ‘anlatacak bir şeyi olmaması’ olarak düşünüldüğünü kaydeden Dil ve Konuşma Terapisti Anuş Tahmincioğlu, “Oysa Serebral Palsi’li çocuklarda sıkça gördüğümüz dizartri, bir söz yetersizliği değil, motor konuşma kaslarının uyumundaki bir zahmetten kaynaklanır.” dedi.
Dil ve konuşma terapistlerinin bu durumda dokunsal metotlarla o kaslara hakikat yolu gösterdiğini aktaran Tahmincioğlu, “Ya da farklı protokollerle sesin şiddeti değil, varlığı güçlendirilir. Şayet bir halde ses bir yol bulamıyorsa, teknolojinin sunduğu metotlardan takviye alıp o çocuğun bakışları birer cümleye dönüştürülür.” sözlerini kullandı.
Bir lokma, Serebral Palsi’li çocuk için hayatta kalma uğraşı olabilir!
Serebral Palsi’li bireylerle çalışırken tek başına konuşma terapisinin üzerinde durmanın kâfi olmadığına dikkat çeken Dil ve Konuşma Terapisti Anuş Tahmincioğlu, “Zaman vakit bu çocuklarla çalışırken yutma terapisi de devreye girebiliyor. Bir anne için çocuğunu besleyememekten daha büyük bir tasa az bulunur. Serebral Palsi’li bir çocuk için bir lokma, bazen hayatta kalma gayretine dönüşebilir. Bu noktada, o lokmanın akciğere değil, mideye gitmesi sağlanmalı.” dedi.
Erken başlamak değerli; geç kaldığını düşünmek süreci gölgeler!
Ebeveynlerin en çok sorduğu, bazen de geç kaldıklarını düşünerek kaygılandıkları hususlara değinen Dil ve Konuşma Terapisti Anuş Tahmincioğlu, şunları söyledi:
“Genellikle ‘Çok mu erken?’ ya da ‘Çok mu geç kaldık?’ soruları geliyor. Halbuki her çocuk, kendi vakti içinde bir potansiyel taşır. Beynin mucizevi yenilenme gücü olan nöroplastisite, birinci üç yaşta en yüksek düzeyindedir. Lakin bu durum terapiye başlamaya karar veren ailelerin geç mi kaldık bakışıyla kendilerini suçlamalarına sebep olmamalı; kendilerini suçlamaları çocukları için hiçbir yarar sağlamaz. Bu noktada kıymetli olan nasıl bir süreç izleneceğine karar vermektir. Evet, erken başlamak değerlidir; lakin geç kaldığını düşünmek, o değerli süreci gölgelemekten öteki bir şey değildir.”
Çocuğun gelişimi sadece seans odasına sığmaz; meskende sevgi, tekrar ve birlikte vakitle büyür!
Hedefe ulaşmak için girilen bu seyahatte ailelerin, terapistlerin en büyük destekçisi olması gerektiğine işaret eden Dil ve Konuşma Terapisti Anuş Tahmincioğlu, “Fizyoterapist, ergoterapist ve özel eğitim öğretmenlerinin de dahil olduğu bu süreçte terapi meskende de devam etmeli. Zira bir çocuğun gelişimi, klinik odasının 40 dakikasına hudutlu olmamalı, konutta geçen bütün bir güne de yayılmalı. Uzmanlarla birlikte atılan her adım, meskende devam ettiğinde mana kazanır. Zira bir çocuğun gelişimi, sırf seans odasına sığmaz; sevgiyle, tekrarlarla ve birlikte geçirilen vakitle büyür.”
Kaynak: (BYZHA) Beyaz Haber Ajansı
